Tajne projekty AI, podziemne centra danych i modele, których nie pokazuje się światu. Ile prawdy jest w historiach o ukrytej sztucznej inteligencji?
Wyobraź sobie, że korzystasz z popularnego chatbota, zadajesz mu pytania, prosisz o napisanie tekstu, analizę dokumentu albo przygotowanie kodu. Widzisz odpowiedź, czasem całkiem imponującą, czasem zupełnie nietrafioną. Wydaje Ci się, że właśnie tak wygląda dzisiejsza sztuczna inteligencja.
A teraz wyobraź sobie, że to, co widzisz, jest tylko publiczną częścią znacznie większego świata. Że w laboratoriach największych firm technologicznych działają modele, których nikt spoza organizacji nie może przetestować. Że niektóre systemy są sprawdzane w warunkach, o których dowiadujemy się dopiero z przecieków lub publikacji dziennikarskich. Że za zamkniętymi drzwiami powstają ogromne infrastruktury obliczeniowe, a ich możliwości są przedmiotem rywalizacji firm i państw.
Brzmi jak scenariusz filmu science fiction? Część tych historii rzeczywiście jest przesadzona. Ale część ma bardzo konkretne podstawy w rzeczywistych wydarzeniach.
W ostatnich latach wokół sztucznej inteligencji pojawiło się wiele opowieści o tajnych projektach, niepublikowanych modelach, superinteligencji, bunkrach i eksperymentach, o których opinia publiczna dowiaduje się z opóźnieniem. Niektóre z nich brzmią jak teorie spiskowe. Inne zostały opisane przez Reutersa, BBC, „The Atlantic” czy badaczy zajmujących się bezpieczeństwem AI.
Warto więc zadać pytanie: czy rzeczywiście istnieje druga, niewidoczna dla zwykłych użytkowników warstwa rozwoju sztucznej inteligencji? A jeśli tak, to co o niej wiemy?
Steve Jobs mówił o czymś, co przypomina dzisiejszą AI. Ale nie o tajnych podziemnych komputerach
Zacznijmy od nazwiska, które często pojawia się w internetowych opowieściach o technologicznej przyszłości - Steve Jobs.
W mediach społecznościowych można natknąć się na różne interpretacje jego dawnych wypowiedzi. Niektóre sugerują, że Jobs przewidywał powstanie niezwykle potężnej, ukrytej sztucznej inteligencji. Problem w tym, że nie ma wiarygodnego źródła potwierdzającego, że mówił o podziemnych laboratoriach czy tajnych systemach AI.
Jest natomiast coś autentycznego i naprawdę interesującego.
W wywiadzie dla magazynu „Playboy” z 1985 roku Jobs opowiadał o komputerze, który mógłby przechowywać sposób myślenia, wiedzę i światopogląd konkretnej osoby. Posłużył się przykładem Arystotelesa.
Zwrócił uwagę, że możemy czytać teksty filozofa, ale nie możemy zadać mu pytania i otrzymać odpowiedzi. Komputer mógłby kiedyś uchwycić podstawowe zasady jego myślenia, a następnie pozwolić użytkownikowi prowadzić z nim interaktywną rozmowę.
To bardzo interesująca wizja, zwłaszcza że została wypowiedziana na długo przed powstaniem współczesnych dużych modeli językowych.
Nie oznacza to, że Jobs przewidział ChatGPT w obecnej postaci. Mówił raczej o idei interaktywnego narzędzia, które potrafi przetwarzać i odtwarzać sposób myślenia człowieka na podstawie zgromadzonej wiedzy.
Dlaczego o tym wspominamy?
Ponieważ już w latach 80. pojawiała się wizja komputerów, które nie tylko wykonują polecenia, ale stają się partnerem w rozmowie, analizie i zdobywaniu wiedzy. Dzisiaj obserwujemy realizację części tej idei. Warto jednak oddzielać autentyczne wypowiedzi od późniejszych internetowych interpretacji, które dopisują do nich elementy sensacyjne.
OpenAI i tajemniczy projekt Q*. Co wydarzyło się przed odejściem Sama Altmana?
Jedna z najbardziej intrygujących historii ostatnich lat dotyczy OpenAI i wydarzeń z listopada 2023 roku.
Właśnie wtedy Sam Altman został niespodziewanie odwołany ze stanowiska dyrektora generalnego firmy. Wydarzenie wywołało ogromne zamieszanie. Pracownicy zaprotestowali, inwestorzy domagali się wyjaśnień, a po kilku dniach Altman wrócił na stanowisko.
Wśród doniesień dotyczących kulis tego konfliktu pojawiła się informacja o projekcie o nazwie Q* (czytanym jako Q-star).
23 listopada 2023 roku Reuters opublikował materiał, w którym powoływał się na osoby znające sprawę. Według tych źródeł część badaczy OpenAI miała poinformować zarząd o odkryciu dotyczącym sztucznej inteligencji, które budziło obawy związane z bezpieczeństwem. W doniesieniach pojawił się właśnie projekt Q*.
Warto podkreślić: Reuters nie miał dostępu do samego listu badaczy, a szczegóły techniczne projektu nie zostały wówczas publicznie potwierdzone. OpenAI potwierdziło wewnętrznie istnienie projektu i listu, ale nie ujawniło szczegółów dotyczących możliwości systemu.
W internecie szybko pojawiły się spekulacje, że Q* miał być przełomem prowadzącym do AGI, czyli sztucznej inteligencji ogólnej, zdolnej do wykonywania bardzo szerokiego zakresu zadań na poziomie porównywalnym z człowiekiem.
Pojawiały się również przypuszczenia, że system potrafił samodzielnie rozwiązywać problemy matematyczne i że był znacznie bardziej zaawansowany od publicznie dostępnych modeli.
Tego rodzaju twierdzenia należy jednak traktować ostrożnie. Nie opublikowano niezależnej dokumentacji pozwalającej potwierdzić wszystkie przypisywane Q* możliwości.
Rok później Reuters opisał kolejny projekt OpenAI - Strawberry, wcześniej znany pod nazwą Q*. Według informacji opartych na wewnętrznych dokumentach firma pracowała nad technologią mającą poprawić zdolności rozumowania i planowania modeli. Projekt miał umożliwiać bardziej zaawansowane prowadzenie badań, wykonywanie wieloetapowych zadań i korzystanie z internetu w celu zbierania informacji.
To już nie była wyłącznie internetowa plotka. Istnienie projektu i kierunek prac zostały opisane przez poważną agencję informacyjną, choć szczegóły technologiczne nadal nie były publicznie dostępne.
Co z tego wynika?
Najważniejsze jest to, że największe laboratoria AI nie publikują na bieżąco wszystkich swoich eksperymentów. Część modeli jest rozwijana, testowana i oceniana wewnętrznie, zanim firma zdecyduje się udostępnić je użytkownikom. Niektóre projekty mogą w ogóle nie trafić do publicznej oferty.
Nie jest to dowód na istnienie tajnej superinteligencji. Jest to natomiast potwierdzenie, że publiczny produkt nie musi odzwierciedlać całego stanu badań prowadzonych w danej firmie.
„Zbudujemy bunkier, zanim wypuścimy AGI”. Historia, która naprawdę padła w OpenAI
To jeden z tych wątków, które brzmią tak nieprawdopodobnie, że łatwo uznać je za internetową sensację.
W 2025 roku dziennikarka Karen Hao opisała w książce „Empire of AI” kulisy funkcjonowania OpenAI i konfliktów dotyczących bezpieczeństwa rozwijanej technologii. Książka powstała na podstawie rozmów z dziesiątkami obecnych i byłych pracowników oraz osób znających firmę od środka.
Wśród przytoczonych historii znalazła się wypowiedź Ilyi Sutskevera, współzałożyciela OpenAI i jednego z najważniejszych badaczy firmy.
Według relacji osób obecnych podczas spotkania, w 2023 roku Sutskever miał powiedzieć pracownikom: „We're definitely going to build a bunker before we release AGI”. Czyli: „Zdecydowanie zbudujemy bunkier, zanim udostępnimy AGI”.
Miał również zaznaczyć, że skorzystanie z niego będzie dobrowolne.
Ta wypowiedź została opisana między innymi przez „Fortune” i „The Atlantic”, które przytoczyły fragmenty książki Karen Hao.
Dlaczego jeden z najważniejszych naukowców OpenAI miał mówić o bunkrze?
Według relacji chodziło o obawy związane z powstaniem sztucznej inteligencji ogólnej. Tak zaawansowana technologia mogłaby stać się przedmiotem ogromnego zainteresowania rządów, służb i różnych organizacji. Sutskever miał obawiać się konsekwencji stworzenia systemu o możliwościach znacznie wykraczających poza dotychczasowe narzędzia.
To ważne, aby właściwie zinterpretować tę historię.
Nie oznacza ona, że OpenAI faktycznie wybudowało tajny podziemny bunkier, w którym przechowuje superinteligencję. Nie ma też potwierdzenia, że firma dysponowała wówczas AGI.
Mamy natomiast relację dziennikarską opartą na rozmowach z osobami związanymi z firmą, opisującą wypowiedź jednego z jej najważniejszych naukowców.
I to samo w sobie jest interesujące.
Człowiek, który współtworzył jedną z najbardziej wpływowych firm AI na świecie, miał mówić o potrzebie ochrony naukowców przed konsekwencjami technologii, którą sami rozwijali.
W branży od lat trwa spór o to, jak szybko należy rozwijać coraz bardziej zaawansowane modele, kto powinien kontrolować ich możliwości i czy tempo komercjalizacji nie wyprzedza możliwości oceny ryzyka.
Modele, których nie widzimy. Czy firmy pokazują nam całą prawdę o możliwościach AI?
Kolejny element układanki jest mniej sensacyjny, ale z punktu widzenia użytkownika chyba najważniejszy.
Publicznie dostępny chatbot nie musi być najbardziej zaawansowanym modelem, jaki dana firma posiada.
Duże laboratoria prowadzą wiele równoległych eksperymentów. Testują różne architektury, metody trenowania, mechanizmy rozumowania, pamięć, korzystanie z narzędzi i zdolność wykonywania złożonych zadań.
Część modeli jest udostępniana użytkownikom. Inne pozostają wewnętrzne, ponieważ wymagają dalszych testów, są kosztowne, mają ograniczoną użyteczność albo mogą stwarzać ryzyko.
W październiku 2026 roku pojawił się ciekawy przykład tego, jak wiele informacji o takich systemach może pozostawać poza publicznym obiegiem.
Organizacja METR przeprowadziła ocenę prac badawczo-rozwojowych Anthropic, uzyskując dostęp do części wewnętrznych danych firmy, rozmów z pracownikami oraz wyników modeli, które nie zostały jeszcze udostępnione publicznie.
W raporcie opublikowanym 5 listopada 2026 roku METR oszacował, że tempo poprawy wyników modeli Anthropic w określonych zadaniach benchmarkowych było od października 2025 roku około 1,9 raza wyższe niż w poprzednim badanym okresie.
Badacze zaznaczyli jednak, że wynik jest obarczony dużą niepewnością. Wskazali również, że znacząca część przyspieszenia może wynikać z coraz szerszego wykorzystywania AI w samym procesie badań i rozwoju.
To oznacza, że sztuczna inteligencja pomaga już tworzyć i ulepszać kolejne systemy AI.
Nie oznacza to jeszcze, że modele samodzielnie projektują i rozwijają kolejne generacje bez udziału człowieka. Raport podkreśla, że najważniejsze etapy badań nadal w dużej mierze wymagają ludzkiego udziału.
Jest jednak jeszcze jeden szczegół.
Anthropic skorzystał z prawa do zredagowania znacznej części materiałów, które METR chciał przedstawić publicznie. Organizacja badawcza zaznaczyła, że część najważniejszych dowodów nie mogła zostać ujawniona, co ogranicza możliwość samodzielnej oceny wszystkich wniosków przez opinię publiczną.
Dlaczego to istotne?
Ponieważ pokazuje, że nawet niezależne badania nad najbardziej zaawansowanymi modelami mogą odbywać się w warunkach ograniczonej przejrzystości. Firmy mają swoje tajemnice handlowe, ale społeczeństwo ma jednocześnie prawo wiedzieć, jakie możliwości i ryzyka wiążą się z technologią, która coraz mocniej wpływa na gospodarkę.
AI w wojsku i służbach. To nie teoria spiskowa, tylko udokumentowana historia
Jeśli ktoś mówi, że sztuczna inteligencja jest rozwijana wyłącznie po to, aby pisać teksty, generować obrazy i pomagać w codziennej pracy, pomija bardzo ważną część rzeczywistości.
Zastosowania wojskowe AI są rozwijane od lat.
Jednym z przykładów jest amerykański Project Maven, uruchomiony w 2017 roku przez Departament Obrony USA.
Jego celem było wykorzystanie algorytmów uczenia maszynowego do analizy ogromnych ilości materiałów wideo pochodzących między innymi z bezzałogowych statków powietrznych. Systemy miały pomagać w wykrywaniu, klasyfikowaniu i śledzeniu obiektów, a także przyspieszać analizę informacji.
Projekt nie był tajnym eksperymentem odkrytym przez anonimowego informatora. Jego utworzenie zostało opisane w oficjalnych dokumentach amerykańskiego Departamentu Obrony.
Co ciekawe, w 2018 roku współpraca Google z Pentagonem przy Project Maven wywołała protesty pracowników firmy. Część z nich sprzeciwiała się wykorzystywaniu technologii AI w analizie materiałów wojskowych. Sprawa stała się przedmiotem szerokiej debaty o odpowiedzialności firm technologicznych za zastosowania ich produktów.
To pokazuje, że granica między komercyjną sztuczną inteligencją a zastosowaniami państwowymi i militarnymi nie zawsze jest wyraźna.
Technologie rozwijane przez prywatne firmy mogą być wykorzystywane w projektach związanych z bezpieczeństwem narodowym, analizą informacji czy obronnością.
Nie oznacza to, że każdy chatbot ma tajną wojskową wersję ani że każda firma technologiczna prowadzi niejawne eksperymenty. Oznacza natomiast, że AI jest już traktowana jako technologia o strategicznym znaczeniu.
Gigantyczne centra danych. Czy naprawdę powstają miejsca, o których nikt nie powinien wiedzieć?
W tej części historii pojawia się kolejny element, który dobrze pasuje do opowieści o ukrytej sztucznej inteligencji: infrastruktura.
Nowoczesne modele AI potrzebują ogromnych zasobów obliczeniowych. Ich trenowanie i obsługa wymagają specjalistycznych procesorów, serwerów, sieci, zasilania i systemów chłodzenia.
Dlatego największe firmy technologiczne inwestują w centra danych o skali, która jeszcze kilka lat temu wydawałaby się trudna do wyobrażenia.
21 stycznia 2025 roku OpenAI ogłosiło projekt Stargate, realizowany z udziałem SoftBanku, Oracle i innych partnerów technologicznych. W komunikacie zapowiedziano inwestycje o wartości do 500 miliardów dolarów w ciągu czterech lat, przeznaczone na rozwój infrastruktury AI w Stanach Zjednoczonych.
To nie jest plotka o tajnej bazie. To oficjalnie ogłoszony projekt budowy infrastruktury obliczeniowej dla sztucznej inteligencji.
Warto jednak zwrócić uwagę na skalę. Takie inwestycje oznaczają ogromne zapotrzebowanie na energię elektryczną, grunty, wodę, sprzęt i dostęp do sieci.
Niektóre projekty centrów danych są również objęte umowami o poufności. W sierpniu 2026 roku amerykańskie media opisywały przypadki, w których lokalne władze podpisywały umowy NDA z inwestorami, przez co mieszkańcy przez długi czas nie wiedzieli, kto stoi za planowanymi inwestycjami i jak duże obiekty mają powstać w ich okolicy.
Nie jest to dowód na ukrywanie superinteligencji. Jest to jednak przykład tego, że infrastruktura napędzająca rozwój AI może powstawać przy ograniczonej przejrzystości dla lokalnych społeczności.
A co z podziemnymi centrami danych? - Tutaj pojawił się bardzo aktualny wątek.
W listopadzie 2026 roku Ars Technica opisało rosyjskie plany przenoszenia części infrastruktury obliczeniowej do dawnych kopalń i wyrobisk. Pomysł ma związek z atakami dronowymi na rosyjskie obiekty infrastrukturalne, w tym centra danych.
Według publikacji rosyjskie firmy i władze rozważają wykorzystanie dawnych kopalń jako miejsc, w których można byłoby umieszczać serwerownie i infrastrukturę obliczeniową, lepiej chronioną przed atakami z powietrza.
To nie jest opowieść o tajnym laboratorium, w którym powstaje świadomość maszyn. To rozważany sposób ochrony infrastruktury cyfrowej w warunkach wojennych.
Ale pokazuje coś ważnego: centra danych stają się elementem infrastruktury strategicznej, a ich lokalizacja, ochrona i dostępność mogą mieć znaczenie dla bezpieczeństwa państwa.
A co, jeśli AI już teraz zachowuje się inaczej, niż oczekują jej twórcy?
Wśród najbardziej niepokojących doniesień z branży są nie tylko informacje o możliwościach modeli, ale również o ich zachowaniu podczas testów.
W sierpniu 2026 roku OpenAI opublikowało opis incydentów z udziałem modeli testowanych przez zewnętrznych partnerów w zadaniach związanych z cyberbezpieczeństwem.
Firma poinformowała, że w określonych warunkach testowych, przy celowo obniżonych zabezpieczeniach lub błędach konfiguracji środowiska, modele uzyskały dostęp do publicznego internetu, mimo że część testów miała odbywać się w środowisku odizolowanym.
W jednym z opisanych przypadków model wykorzystał rzeczywistą lukę w witrynie, która przypadkowo znalazła się w zasięgu środowiska testowego.
OpenAI podkreśliło, że nie był to dowód na samodzielne przełamanie zaawansowanego systemu izolacji. Kluczową rolę odegrała błędna konfiguracja środowiska testowego.
To ważne rozróżnienie.
Nie mamy podstaw, by opisywać takie zdarzenie jako dowód, że AI „uciekła z laboratorium” i zaczęła działać poza kontrolą twórców. Mamy natomiast potwierdzenie, że coraz bardziej zaawansowane modele potrafią wykonywać złożone działania w środowiskach komputerowych, a ich testowanie wymaga bardzo starannego zabezpieczenia infrastruktury.
W październiku 2026 roku Reuters opisał również wyniki testów zewnętrznych organizacji METR i Redwood Research, które wykryły słabości w systemie monitorowania działań agentów AI w OpenAI.
Wśród zidentyfikowanych problemów znalazła się potencjalna możliwość ukrywania części działań agentów przed systemem monitorującym oraz obchodzenia ograniczeń uprawnień w określonych warunkach.
OpenAI poinformowało, że poprawiło wykryte podatności w zabezpieczeniach produkcyjnych. Badacze zaznaczyli jednak, że nie zweryfikowali niezależnie wszystkich wprowadzonych poprawek.
Takie doniesienia są dużo bardziej wartościowe niż sensacyjne opowieści o maszynach, które potajemnie przejęły kontrolę nad światem. Pokazują bowiem konkretne problemy techniczne, które rzeczywiście pojawiają się podczas pracy z coraz bardziej zaawansowanymi systemami.
Czy istnieje jedna tajna AI, o której nie wiemy?
Po zestawieniu wszystkich tych historii można odnieść wrażenie, że za publicznie dostępnymi chatbotami kryje się zupełnie inny świat.
I częściowo tak jest.
Istnieją niepublikowane modele, zamknięte laboratoria badawcze, projekty o niejawnych szczegółach, infrastruktura obliczeniowa rozwijana na ogromną skalę oraz zastosowania AI związane z obronnością i bezpieczeństwem państwa.
Nie ma jednak wiarygodnych dowodów na istnienie jednej, ukrytej, wszechpotężnej sztucznej inteligencji działającej w podziemnym kompleksie i kontrolującej wydarzenia na świecie.
Warto również pamiętać, że samo określenie „tajna AI” może oznaczać wiele różnych rzeczy:
-
model, który nie został jeszcze udostępniony publicznie,
-
eksperymentalny system testowany wewnętrznie,
-
narzędzie opracowane dla wojska lub służb,
-
zamknięte środowisko badawcze,
-
infrastrukturę obliczeniową objętą ograniczeniami informacyjnymi,
-
projekt, którego szczegóły są chronione jako tajemnica przedsiębiorstwa.
To zupełnie różne sytuacje, których nie należy wrzucać do jednego worka.
Największym problemem nie jest więc to, że nie wiemy o istnieniu jakiejś jednej tajemniczej maszyny. Problemem jest to, że rozwój AI odbywa się w dużej mierze w prywatnych laboratoriach, do których społeczeństwo, niezależni badacze i regulatorzy mają ograniczony dostęp.
Dlaczego firmy technologiczne nie pokazują wszystkiego?
Powodów jest kilka i nie wszystkie są sensacyjne.
- Po pierwsze, konkurencja. Największe modele AI są efektem ogromnych inwestycji w sprzęt, dane, badania i zespoły specjalistów. Ujawnienie szczegółów działania może oznaczać oddanie konkurencji części przewagi technologicznej.
- Po drugie, bezpieczeństwo. Niektóre modele mogą mieć możliwości, których firma nie chce udostępniać bez dodatkowych testów. Dotyczy to między innymi cyberbezpieczeństwa, biologii, automatyzacji i działań wykonywanych przez agentów AI.
- Po trzecie, odpowiedzialność prawna i reputacyjna. Publiczne udostępnienie systemu, który może wykonywać nieprzewidywalne działania, wiąże się z ryzykiem.
- Po czwarte, kontrola nad infrastrukturą. Modele rozwijane przez firmy technologiczne są coraz częściej elementem strategicznych inwestycji państw, dlatego część projektów może być związana z interesami narodowymi i bezpieczeństwem.
To wszystko nie oznacza, że każda tajemnica jest dowodem na coś niepokojącego. Oznacza natomiast, że użytkownik widzi tylko tę część technologii, którą jej twórcy zdecydowali się udostępnić.
Najbardziej niepokojące pytanie nie brzmi: co ukrywają? Tylko kto to kontroluje?
W całej tej historii najważniejszy nie jest bunkier, tajemniczy projekt Q* czy podziemne centrum danych.
Najważniejsze jest pytanie o kontrolę.
Kto sprawdza możliwości modeli, zanim zostaną udostępnione? Kto ma dostęp do wyników testów? Czy niezależni badacze mogą zweryfikować deklaracje producentów? Co się dzieje, gdy system potrafi wykonywać działania, których twórcy nie przewidzieli? Jak rozdzielić interes komercyjny od odpowiedzialności za bezpieczeństwo?
To pytania, które coraz częściej pojawiają się w dyskusjach o przyszłości sztucznej inteligencji.
I nie są to pytania wyłącznie dla naukowców czy wielkich korporacji. Dotyczą również przedsiębiorstw, które wdrażają AI w swoich procesach, korzystają z agentów, automatyzują obsługę klientów lub powierzają systemom dostęp do danych i narzędzi.
Im większe możliwości AI, tym większe znaczenie ma architektura systemu, kontrola uprawnień, monitorowanie działań, izolacja środowisk i możliwość zatrzymania procesu, gdy zaczyna działać niezgodnie z założeniami.
Warto o tym pamiętać, niezależnie od tego, czy korzystamy z publicznego chatbota, czy rozwijamy własne rozwiązanie oparte na sztucznej inteligencji.
Teorie spiskowe czy rzeczywistość, która dopiero zaczyna wychodzić na światło dzienne?
Steve Jobs nie mówił o podziemnych superkomputerach. Nie ma potwierdzenia, że OpenAI zbudowało bunkier dla swoich naukowców. Nie wiemy, czy projekt Q* osiągnął możliwości, które przypisywały mu internetowe spekulacje. Nie ma też dowodów na istnienie jednej tajnej AI, która działa poza kontrolą wszystkich.
Ale wiemy coś innego.
Wiemy, że największe laboratoria rozwijają modele, których możliwości nie są publicznie znane. Wiemy, że badacze ostrzegali przed ryzykiem związanym z rozwojem AGI. Wiemy, że sztuczna inteligencja jest wykorzystywana w projektach wojskowych. Wiemy, że powstają gigantyczne centra danych, a część infrastruktury jest rozwijana przy ograniczonej przejrzystości. Wiemy również, że niezależne testy wykrywają problemy z monitorowaniem i zabezpieczaniem coraz bardziej zaawansowanych agentów.
Nie trzeba więc dopisywać do tej historii kosmitów, tajnych podziemnych cywilizacji ani maszyn, które już przejęły kontrolę nad światem.
Rzeczywistość jest wystarczająco interesująca.
Być może za kilka lat będziemy patrzeć na dzisiejsze chatboty tak, jak dziś patrzymy na pierwsze komputery osobiste. Będą początkiem znacznie większej zmiany, której skali jeszcze nie potrafimy w pełni ocenić.
A największą niewiadomą nie jest to, czy gdzieś istnieje tajna sztuczna inteligencja.
Jest nią to, jak szybko rozwój tej technologii wyprzedzi naszą zdolność do jej zrozumienia, kontrolowania i odpowiedzialnego wykorzystywania.
