Η AI μπορεί σήμερα να δημιουργήσει μια διαφήμιση σε λίγα δευτερόλεπτα.
Εντυπωσιακή φωτογραφία. Ιδανικός φωτισμός. Πολυτελές εσωτερικό. Χρυσά γράμματα. Εικονίδια. Διαφημιστικό σύνθημα. Τιμή. Τηλέφωνο. CTA. Μερικά οφέλη.
Μπορείς να προσθέσεις και τη διεύθυνση της ιστοσελίδας, WhatsApp, ένα επιπλέον μήνυμα, το λογότυπο, άλλο ένα πλεονέκτημα και μια πληροφορία που «οπωσδήποτε πρέπει να υπάρχει».
Τεχνικά, όλα είναι σωστά.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.
Ο χρήστης δεν μπήκε στο ίντερνετ για να διαβάσει ολόκληρη τη διαφήμιση.
Και ακριβώς εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον πρόβλημα του σύγχρονου σχεδιασμού.
Η AI έφτιαξε το γραφικό. Μόνο που τώρα ποιος το διαβάζει;
Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις διαφημίσεις που δημοσιεύονται στο διαδίκτυο, για να δει ένα χαρακτηριστικό μοτίβο.
Μεγάλος τίτλος. Δεύτερος τίτλος. Υπότιτλος. Μερικά οφέλη. Τιμή ή ποσό. Αριθμός τηλεφώνου. Διεύθυνση ιστοσελίδας. Λογότυπο. Εικονίδια. Επιπλέον μήνυμα. CTA.
Και επειδή το γραφικό πρέπει να φαίνεται «πλούσιο», προστίθενται και εφέ φωτισμού, διαβαθμίσεις, χρυσά στοιχεία, διακοσμητικές εικονογραφήσεις, μια εικόνα που δημιουργήθηκε από AI και αρκετά διαφορετικά στυλ τυπογραφίας.
Όλα φαίνονται εντυπωσιακά. Αλλά ταυτόχρονα όλα ανταγωνίζονται για την προσοχή. Και αν κάθε στοιχείο προσπαθεί να είναι το πιο σημαντικό, η οπτική ιεραρχία παύει να λειτουργεί.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί η οπτική ιεραρχία δεν είναι διακόσμηση. Είναι τρόπος να καθοδηγείς τον αποδέκτη μέσα από το μήνυμα.
Λέει:
- κοίτα πρώτα αυτό,
- μετά διάβασέ το,
- εδώ βρίσκεται η πιο σημαντική πληροφορία,
- εδώ μπορείς να κάνεις ενέργεια.
Αν όλα τα στοιχεία έχουν περίπου το ίδιο βάρος, ο χρήστης πρέπει να αποφασίσει μόνος του πού να κοιτάξει.
Και τις περισσότερες φορές δεν θα το κάνει.
Απλώς θα κάνει scroll παρακάτω.
Η διαφήμιση δεν είναι εφημερίδα
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των σύγχρονων διαφημίσεων είναι η προσπάθεια να χωρέσει σε ένα μόνο γραφικό όλη η γνώση για το προϊόν.
Η εταιρεία έχει επτά επιχειρήματα πώλησης, οπότε δείχνει επτά. Έχει τρία ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα, οπότε δείχνει τρία. Έχει αριθμό τηλεφώνου, WhatsApp, ιστοσελίδα, λογότυπο, πιστοποιητικό και επιπλέον πληροφορία, οπότε όλα μπαίνουν στο γραφικό.
Σε αυτά προστίθεται και το σύνθημα. Και η φωτογραφία. Και η προσφορά. Και το κουμπί.
Το αποτέλεσμα είναι κάτι που τυπικά είναι διαφήμιση, αλλά οπτικά αρχίζει να μοιάζει με πίνακα ανακοινώσεων.
Σε μια μεγάλη οθόνη μπορεί ακόμα να φαίνεται «γεμάτο».
Στο τηλέφωνο συχνά μετατρέπεται σε ένα μπλοκ μικρού κειμένου, που κανείς δεν θα μεγεθύνει.
Ο χρήστης δεν θα αναλύσει κάθε στοιχείο.
Δεν θα ψάξει το σημαντικότερο μήνυμα.
Δεν θα αναρωτηθεί τι ήθελε να πει ο δημιουργός.
Θα κάνει scroll.
Ο χρήστης δεν διαβάζει το γραφικό. Το σαρώvει
Αυτό δεν είναι μόνο θέμα γούστου του σχεδιαστή.
Ο σχεδιασμός της ψηφιακής επικοινωνίας βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο ότι ο χρήστης έχει περιορισμένη προσοχή και πολύ συχνά σαρώνει το περιεχόμενο αντί να το αναλύει στοιχείο προς στοιχείο.
Γι’ αυτό ένα καλό διαφημιστικό γραφικό πρέπει να έχει σαφή δομή.
Τι βλέπουμε πρώτο;
Τι παρατηρούμε λίγο αργότερα;
Τι μπορούμε να παραλείψουμε;
Τι είναι συμπληρωματική πληροφορία;
Τι πρέπει να παρακινήσει σε δράση;
Οι έρευνες eye-tracking για την οπτική πολυπλοκότητα των διαφημίσεων δείχνουν ότι τα πιο σύνθετα banners μπορεί να απαιτούν μεγαλύτερη γνωστική προσπάθεια. Σε μία από τις μελέτες, οι διαφημίσεις χαμηλής οπτικής πολυπλοκότητας παρατηρούνταν συχνότερα και για περισσότερο χρόνο, ενώ η πρόσληψή τους ήταν πιο ευνοϊκή σε σχέση με πιο σύνθετες διαφημίσεις.
Αυτό οδηγεί σε μια σημαντική διάκριση: το να προσέξει κανείς μια διαφήμιση δεν σημαίνει ακόμα ότι ο χρήστης επεξεργάστηκε το μήνυμά της.
Μπορούμε να κάνουμε το γραφικό πολύ ορατό.
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τεράστια γραφή.
Μπορούμε να εφαρμόσουμε αντίθεση, κίνηση και έντονα χρώματα.
Και παρ’ όλα αυτά ο χρήστης μπορεί να μη θυμηθεί αυτό που θέλαμε να του πούμε.
Και εδώ επιστρέφει το banner blindness
Το ίντερνετ μας έμαθε να αγνοούμε ορισμένα οπτικά μοτίβα.
Το ονομάζουμε banner blindness, δηλαδή τυφλότητα στα banners.
Ενδιαφέρον είναι ότι αυτό δεν σημαίνει κυριολεκτικά πως ο χρήστης δεν κοιτά ποτέ μια διαφήμιση. Οι έρευνες eye-tracking δείχνουν μια πιο σύνθετη εικόνα: η διαφήμιση μπορεί να γίνει αντιληπτή, αλλά τα στοιχεία της να μην επεξεργαστούν ή να μην απομνημονευτούν αποτελεσματικά. Ρόλο παίζει, μεταξύ άλλων, η εργασία που εκτελεί εκείνη τη στιγμή ο χρήστης.
Αυτό είναι σημαντικό, γιατί στην πράξη σημαίνει ότι το απλό «να κάνεις κάτι που τραβάει το μάτι» δεν λύνει το πρόβλημα.
Ο χρήστης μπορεί να δει τη διαφήμιση και ταυτόχρονα να την αγνοήσει.
Και η σύγχρονη AI μπορεί να επιταχύνει ακόμη περισσότερο αυτό το πρόβλημα. Γιατί;
Γιατί ποτέ πριν δεν ήταν τόσο εύκολο να παράγονται τόσα πολλά παρόμοια μηνύματα.
Όταν όλες οι διαφημίσεις αρχίζουν να μοιάζουν ίδιες
Ας φανταστούμε μερικές χιλιάδες εταιρείες.
Καθεμία έχει πρόσβαση σε παρόμοιους γεννήτορες.
Καθεμία μπορεί να γράψει: «πολυτελής διαφήμιση ακινήτων, χρυσά στοιχεία, ηλιοβασίλεμα, κομψό διαμέρισμα, επαγγελματικό μάρκετινγκ».
Ή: «σύγχρονη χρηματοοικονομική διαφήμιση, χρυσά γράμματα, έγγραφα, τηλέφωνο, premium, επαγγελματική εταιρεία».
Ή: «δυναμική διαφήμιση επιχειρήσεων, γυναίκα της επιτυχίας, laptop, γραφήματα, φώτα, σύγχρονο γραφείο».
Ο γεννήτορας θα κάνει τη δουλειά του...
Θα προκύψει μια ελκυστική (ας πούμε...) εικόνα.
Το πρόβλημα είναι ότι μετά από λίγο η ελκυστικότητα παύει να αποτελεί διακριτικό γνώρισμα.
Αν όλοι χρησιμοποιούν παρόμοια αισθητική, αυτή η αισθητική παύει να ξεχωρίζει.
Δημιουργείται οπτικός θόρυβος.
Και ο χρήστης αρχίζει να αναγνωρίζει όχι τη συγκεκριμένη μάρκα, αλλά όλο το μοτίβο: «άλλη μία διαφήμιση».
Και κάνει scroll.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι η AI φτιάχνει άσχημα γραφικά
Αυτό θα ήταν πολύ απλή διάγνωση.
Η AI μπορεί να δημιουργήσει πραγματικά καλές εικόνες.
Επιπλέον, πρόσφατη μελέτη του Columbia Business School που περιλάμβανε πάνω από 2 εκατομμύρια παρατηρήσεις διαφημίσεων, πάνω από 7 χιλιάδες διαφημιζόμενους, σχεδόν 50 κατηγορίες προϊόντων, πάνω από 16 δισεκατομμύρια εμφανίσεις και 116 εκατομμύρια κλικ έδειξε ότι οι διαφημίσεις με εικόνες που δημιουργήθηκαν από AI μπορούν να πετυχαίνουν υψηλότερο CTR από διαφημίσεις με εικόνες δημιουργημένες από ανθρώπους - υπό την προϋπόθεση ότι οι παραγόμενες εικόνες δεν μοιάζουν υπερβολικά με AI.
Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα.
Γιατί δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η χρήση της AI.
Το πρόβλημα είναι η έλλειψη ελέγχου πάνω σε αυτό που παράγει η AI και στο πώς αυτό το υλικό λειτουργεί μέσα στην επικοινωνία της μάρκας.
Η AI μπορεί να είναι εξαιρετικό εργαλείο.
Αλλά το εργαλείο δεν είναι ακόμη σχεδιαστική διαδικασία.
Η παραγωγή δεν είναι σχεδιασμός
Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη πρόταση όλου του θέματος.
Η παραγωγή δεν είναι σχεδιασμός.
Ο γεννήτορας μπορεί να δημιουργήσει μια εικόνα.
Ο σχεδιαστής πρέπει να αποφασίσει:
- αν αυτή η εικόνα ταιριάζει με το brand,
- αν ταιριάζει με το κοινό,
- αν επικοινωνεί το σωστό συναίσθημα,
- αν έχει την κατάλληλη ιεράρχηση,
- αν το κείμενο είναι ευανάγνωστο,
- αν λειτουργεί η αντίθεση,
- αν το CTA είναι ορατό,
- αν ο όγκος των πληροφοριών δεν είναι υπερβολικός,
- αν η διαφήμιση δεν μοιάζει με ακόμα ένα τυχαίο υλικό που δημιουργήθηκε από AI.
Και πάνω απ’ όλα: τι μπορεί να αφαιρεθεί.
Αυτό το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό.
Γιατί το AI απαντά πολύ εύκολα στην ερώτηση: «Τι άλλο μπορούμε να προσθέσουμε;»
Ένας καλός σχεδιαστής ξέρει να απαντά: «Τίποτα. Είναι ήδη αρκετό.»
Ο γραφίστας δεν είναι άνθρωπος που απλώς φτιάχνει εικόνες
Γι’ αυτό είναι δύσκολο να συνοψίσουμε το μέλλον του γραφίστα στο ερώτημα: «Θα του πάρει τη δουλειά το AI;».
Αν το έργο του γραφίστα ήταν μόνο η δημιουργία μιας αισθητικής εικόνας, τότε η αυτοματοποίηση πράγματι θα μπορούσε να αναλάβει μεγάλο μέρος της διαδικασίας.
Αλλά ο επαγγελματίας σχεδιαστής κάνει πολύ περισσότερα:
- Χτίζει ιεραρχία.
- Επιλέγει τυπογραφία.
- Ελέγχει τον χώρο.
- Κατανοεί το πλαίσιο.
- Σχεδιάζει οπτικό σύστημα.
- Προσαρμόζει την επικοινωνία στο brand.
- Ξέρει πότε η φωτογραφία βοηθά και πότε γίνεται διακόσμηση.
- Ξέρει πότε η έντονη αντίθεση τραβάει την προσοχή και πότε αρχίζει να δείχνει φτηνή.
- Ξέρει ότι δεν χρειάζεται κάθε πληροφορία να βρίσκεται πάνω στο γραφικό.
- Και μπορεί να απορρίψει ένα στοιχείο που από μόνο του είναι ελκυστικό, αλλά χαλάει όλη τη σύνθεση.
Αυτή ίσως είναι μία από τις σημαντικότερες σχεδιαστικές δεξιότητες στην εποχή της γενετικής AI. Η ικανότητα επιλογής.
Μπορούμε να έχουμε 100 εκδοχές. Χρειαζόμαστε μία καλή
Αυτή είναι μια ακόμη αλλαγή που φέρνει το AI στον σχεδιασμό.
Παλιότερα το πρόβλημα μπορεί να ήταν η δημιουργία μίας καλής εκδοχής. Σήμερα μπορούμε μέσα σε λίγα λεπτά να δημιουργήσουμε δεκάδες. Όμως ο μεγαλύτερος αριθμός παραλλαγών δεν σημαίνει αυτόματα καλύτερο σχέδιο. Το αντίθετο. Αν δεν έχουμε κριτήρια επιλογής, απλώς αποκτούμε μεγαλύτερο αριθμό δυνατοτήτων. Και οι δυνατότητες δεν είναι ακόμα απόφαση.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε:
- 20 τίτλους,
- 30 φωτογραφίες,
- 15 διατάξεις,
- 10 εκδοχές CTA,
- 50 χρωματικές παραλλαγές.
Και μετά τι;
Ποιος θα αποφασίσει ότι μια εκδοχή επικοινωνεί πραγματικά καλύτερα το brand; Ποιος θα δει ότι η όμορφη εικόνα δεν ταιριάζει με το προϊόν; Ποιος θα πει ότι το κείμενο είναι υπερβολικό; Ποιος θα καταλάβει ότι η διαφήμιση είναι εντυπωσιακή, αλλά δεν είναι σαφές τι ακριβώς πουλάει;
Το AI μπορεί να αυξήσει τον ρυθμό παραγωγής. Δεν απαλλάσσει τον άνθρωπο από την ευθύνη για το αποτέλεσμα.
«Αλλά οι άνθρωποι όμως κάνουν κλικ σε τέτοιες διαφημίσεις»
Φυσικά.
Και ακριβώς γι’ αυτό δεν αξίζει να βασίσουμε αυτό το άρθρο στην υπόθεση ότι κάθε διαφήμιση που παράγεται από AI είναι αναποτελεσματική.
Αυτό δεν είναι αλήθεια.
Η αποτελεσματικότητα μιας διαφήμισης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: το προϊόν, την προσφορά, το κοινό, το πλαίσιο, τη δημιουργία, το σημείο προβολής, το μήνυμα και τον τρόπο δοκιμής.
Ακόμη και οι σύγχρονες έρευνες δείχνουν ότι οι διαφημίσεις που δημιουργούνται με τη βοήθεια AI μπορούν να λειτουργήσουν πολύ καλά.
Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού.
Μπορείς να πετύχεις κλικ και ταυτόχρονα να δημιουργήσεις τραγική επικοινωνία του brand.
Μπορείς να τραβήξεις το βλέμμα και να μην περάσεις ουσιαστική πληροφορία.
Μπορείς να φτιάξεις μια διαφήμιση με υψηλό CTR, αλλά να μην χτίζει εμπιστοσύνη.
Μπορείς να κάνεις κάτι που δείχνει εντυπωσιακό στο feed, αλλά δεν ταιριάζει καθόλου με τη μετέπειτα εμπειρία του χρήστη.
Γι’ αυτό οι διαφημίσεις δεν πρέπει να αξιολογούνται μόνο από το αν «οι άνθρωποι κάνουν κλικ».
Γιατί ο χρήστης αξιολογεί και το brand
Αν μια διαφήμιση δείχνει χαοτική, υπερβολική, γενική ή πρόχειρη, ο χρήστης μπορεί να μεταφέρει αυτή την εντύπωση στην εταιρεία.
Ιδιαίτερα στην περίπτωση brands που πουλούν υπηρεσίες που απαιτούν εμπιστοσύνη;
- Εταιρεία ανάπτυξης λογισμικού.
- Δικηγορικό γραφείο.
- Χρηματοοικονομική εταιρεία.
- Κατασκευαστική εταιρεία.
- Μεσιτικό γραφείο.
- Ιατρική εταιρεία.
- Σύμβουλος επιχειρήσεων.
- Κατασκευαστής τεχνολογίας.
Εδώ η διαφήμιση δεν είναι απλώς φορέας πληροφοριών για το προϊόν.
Είναι επίσης τμήμα της εμπειρίας του brand.
Αν η πρώτη επαφή του χρήστη με την εταιρεία είναι ένα γραφικό στο οποίο το κείμενο είναι μικροσκοπικό, οι πληροφορίες ανταγωνίζονται μεταξύ τους και το μισό σύνολο των στοιχείων μοιάζει με διακοσμητικό που δημιουργήθηκε από AI, δύσκολα θα περιμένουμε ότι ο αποδέκτης θα σκεφτεί αυτόματα: «Αυτή πρέπει να είναι μια επαγγελματική εταιρεία».
Η τεχνολογία μπορεί να είναι προχωρημένη. Η προσφορά μπορεί να είναι εξαιρετική. Αλλά και η επικοινωνία πρέπει να το δείχνει.
Το AI μπορεί λοιπόν να δημιουργήσει ένα νέο είδος τύφλωσης
Αυτή είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα αντίφαση.
Η γενετική AI υποτίθεται ότι θα μας βοηθούσε να δημιουργούμε πιο ελκυστικό περιεχόμενο. Και πράγματι μπορεί. Αλλά ταυτόχρονα μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου το διαδίκτυο θα πλημμυρίσει από οπτικά ελκυστικό, αλλά παρόμοιο μεταξύ του υλικό.
Και όταν όλα δείχνουν εντυπωσιακά, η εντυπωσιακότητα παύει να αρκεί.
Ο χρήστης αρχίζει να φιλτράρει.
Δεν αναλύει κάθε γραφικό.
Δεν ελέγχει κάθε σλόγκαν.
Δεν σταματά σε κάθε «SUPER ΠΡΟΣΦΟΡΑ».
Αναγνωρίζει το μοτίβο και προχωρά.
Αυτό μοιάζει πολύ με ό,τι συμβαίνει με την κλασική διαδικτυακή διαφήμιση.
Όσο περισσότερες διαφημίσεις βλέπουμε, τόσο περισσότερο μαθαίνουμε να τις αγνοούμε.
Δεν πρόκειται για επιστροφή στον κόσμο των «γραφικών που φτιάχνονται με το χέρι»
Δεν έχει νόημα να κάνουμε πως το AI μπορεί να γυρίσει πίσω. Δεν χρειάζεται. Το AI είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο παραγωγής.
Μπορεί να επιταχύνει τη δουλειά.
Μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία ιδεών.
Μπορεί να παράγει παραλλαγές.
Μπορεί να υποστηρίξει το art direction.
Μπορεί να βοηθήσει τους σχεδιαστές σε εργασίες που παλιότερα έπαιρναν πολλές ώρες.
Αλλά ακριβώς γι’ αυτό αυξάνεται η σημασία του ανθρώπου που μπορεί να αξιολογήσει το αποτέλεσμα.
Όσο φθηνότερη και πιο γρήγορη γίνεται η δημιουργία υλικού, τόσο πιο πολύτιμη γίνεται η ικανότητα επιλογής του σωστού υλικού.
Αυτή μπορεί να είναι μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές στον σχεδιασμό.
Δεν θα έχουμε πρόβλημα έλλειψης γραφικών. Θα έχουμε πρόβλημα υπερπληθώρας τους.
Η καλή διαφήμιση δεν χρειάζεται να πει τα πάντα
Η καλή διαφήμιση μπορεί να πει ένα πράγμα. Και να το κάνει καλά.
- Μπορεί να δείξει το προϊόν.
- Μπορεί να προκαλέσει συναίσθημα.
- Μπορεί να επικοινωνήσει ένα μόνο πλεονέκτημα.
- Μπορεί να θέσει ένα ερώτημα.
- Μπορεί να κατευθύνει τον χρήστη στη σελίδα.
Οι υπόλοιπες πληροφορίες μπορεί να βρίσκονται εκεί.
- Στη σελίδα.
- Στο landing page.
- Στο κατάστημα.
- Στη φόρμα.
- Στη συζήτηση με τον πωλητή.
Δεν υπάρχει υποχρέωση να κλείσει όλη η διαδικασία πώλησης σε μία εικόνα.
Η διαφήμιση δεν χρειάζεται να είναι εγκυκλοπαίδεια του προϊόντος.
Ο ρόλος της είναι, μεταξύ άλλων, να δημιουργήσει το κατάλληλο πλαίσιο για το επόμενο βήμα.
Ο καλύτερος σχεδιαστής του μέλλοντος;
Ίσως αυτός που ξέρει καλύτερα να λέει «όχι».
- Όχι - για το επόμενο εικονίδιο.
- Όχι - για το επόμενο σλόγκαν.
- Όχι - για το τρίτο CTA.
- Όχι - για το κείμενο που «ίσως φανεί χρήσιμο».
- Όχι - για το εφέ που είναι εντυπωσιακό, αλλά δεν επικοινωνεί τίποτα.
- Όχι - για τη φωτογραφία που φαίνεται υπέροχη, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το brand.
- Όχι - για την επόμενη παραγόμενη παραλλαγή μόνο και μόνο επειδή μπορεί να παραχθεί.
Γιατί σε έναν κόσμο όπου η AI μπορεί να παράγει σχεδόν άπειρο αριθμό εκδοχών, η αξία παύει να είναι η ίδια η παραγωγή.
Η αξία γίνεται η απόφαση.
Η AI δεν θα πάρει τη δουλειά από τους γραφίστες. Αλλά θα αλλάξει για τι θα είναι υπεύθυνοι
Πιθανότατα δεν θα χρειαζόμαστε λιγότερες εικόνες. Θα χρειαζόμαστε περισσότερες.
Δεν θα χρειαζόμαστε λιγότερες παραλλαγές. Θα έχουμε πολύ περισσότερες.
Δεν θα έχουμε λιγότερες δυνατότητες. Θα έχουμε παράλογα πολλές.
Γι' αυτό ο ρόλος του designer μπορεί να μετατοπίζεται ολοένα και περισσότερο από την ίδια την παραγωγή προς το art direction, UX, οπτική στρατηγική, επικοινωνία, επιλογή και ποιοτικό έλεγχο.
Η AI μπορεί να δημιουργήσει - Ο άνθρωπος πρέπει να αποφασίσει.
Η AI μπορεί να προτείνει - Ο άνθρωπος πρέπει να αξιολογήσει.
Η AI μπορεί να δημιουργήσει 100 διαφημίσεις - Ο άνθρωπος πρέπει να ξέρει, γιατί οι 99 από αυτές πρέπει να πάνε στα σκουπίδια.
Και ίσως ακριβώς γι' αυτό ο γραφίστας δεν θα εξαφανιστεί. Απλώς θα αλλάξει ο ορισμός της δουλειάς του.
Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα του μελλοντικού internet δεν θα είναι η έλλειψη περιεχομένου. Θα είναι η υπερβολή περιεχομένου που κανείς δεν θέλει να κοιτάξει.
Και όταν κάθε διαφήμιση αρχίζει να φωνάζει, ο χρήστης κάνει κάτι πολύ απλό.
Σταματά να ακούει.
